Make your own free website on Tripod.com

"EN SEVDİĞİM MEMLEKET YERYÜZÜDÜR"

 Ben Nazım Hikmet Ran,
Tepeden tırnağa insan,
Tepeden tırnağa kavga,
hasret ve ümitten ibaret ben”

Onun hasreti eşitlik ve özgürlük içindi. O aydınlığın insanıydı; sevdaları insanlığa dairdi. Aşkı da yazdı şiirlerinde ama asıl yaşamı, aydınlığı ve karanlığı, ezeni ve ezileni, savaşı ve barışı, tarihi ve geleceği, memleketini, bu toprağın ve dünyanın kardeş insanlarını... Yıllar geçse de, şiirleri yakıcılığını ve güncelliğini koruyor, bugüne ışık tutuyor. 37. Ölüm Yıldönümü’nde onu bir kez daha sevgi ve dostlukla selamlıyoruz.

Kıymetini bilmedik onun. Düşünüyor ve yazıyor diye. Oysa dünyanın en büyük şairlerinden Pablo NERUDA:
“Bize şair diyorlar. Bizi şairden sayıyorlar ama asıl şair Nazim Hikmet’tir. Ve ne yazık ki, siz O’nun kıymetini bilemediniz...” diyor.
Bugünlere Nazım Hikmet, yine yıllar öncesinde olduğu gibi yine o mağrur duruşu ile seslenirdi:

"Bir yandan vatanı satıp,
bir yandan böyle bahsederler.
Vatan sevgisi mi bu
Hergelelerde?
Hangi vatan sevgisi?
Sandalye, depo, apartman sevgisi.
Mülkünü, sermayesini al,
Sandalyesini çek altından,
Heriflerde,
Düşman toprağı olur vatan."